Her hafta tükettiğimi söylediğim fakat aslında beni besleyen içeriklerin bulunduğu yazıma hoş geldiniz!
Ben Eda, bunlar da beni ben yapan şeyler. Aslında Fransızca öğretmeniyim fakat Fransızca öğretmek yerine yoga öğretiyorum. Fransızcayı öğrenmekle yetindim, yogayı ve çevresinde gelişen meditasyon, nefes çalışmaları, beden farkındalığı gibi alanları keşfedince asıl öğretmem gerekenin bunlar olduğunu anlamam çok kısa sürdü. Uzun bir süre, 26 yıl, sadece tükettim, tükettim, tükettim… ve neyi unuttum biliyor musunuz? Paylaşmayı! Yıllarca hep entelektüel paylaşımlar yapacağım insanların, ortamların hasretini çektim ve yalnız hissettim. Çünkü inanın ki kalpten ve zihinden bir bağ yakalamak her ne kadar güzel olsa da, entelektüel bağ kurabilmenin insanı baştan aşağı doyuma ulaştırdığını düşünüyorum. Sonra bir gün, yalnızlık çekmenin derinleşmek için mükemmel bir fırsat olduğunu ve artık tükettikçe üretmem ve paylaşmam gerektiğini fark ettim. Paylaştıkça büyüyeceğimi, ürettikçe dönüşeceğimi hissettim. İşte, bütün bunlarla karşınızdayım! Söylemek isterim ki hiçbiri profesyonel fikirler değildir ve böyle bir kaygı taşımıyorlar. Ne biliyorsam ve gözlemliyorsam onu yazıyorum. İyi ki tanıştık, keyifli okumalar dilerim!
GILMORE GIRLS
Listeye ilk önce bu hafta bitirdiğim 7 sezon ve sonrasında çekilen 4 ayrı bölüm içeren “Gilmore Girls” dizisiyle başlamak istiyorum. Belki birçoğunuzun duyduğu fakat başlamadığı veya bazılarınızın konfor alanı dizisi… Özellikle anne-kız ilişkisi üzerinden yola çıktığı için kişisel olarak ben apayrı bir bağ kurdum kendisiyle. Elbette karakterlerin teker teker analizlerini yapmak çok eğlenceli olurdu fakat şu an ana konu dizinin kendisi…
Dizi Lorelai Gilmore ve Rory Gilmore’un etrafında dönüyor. Tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi karakterlerin günlük yaşantıları, ilişkileri, sevinçleri ve üzüntülerini izliyoruz. Bana kalırsa sitcom tadında 40 dakikalık bir dizi hatta çok uzun bir süre bölümleri 20 dakika sanıyordum! Benim için o kadar hızla akıp giden bir dizi oldu ki 40 dakika olduğunu gördüğüm andaki şaşkınlığımı siz düşünün… Sezonlar boyu Rory’nin büyümesini, liseye, üniversiteye gitmesini ve annesi Lorelai’ın da onunla beraber büyümesini izliyorsunuz ve inanın ki bu çok keyifli. Son olarak dizinin yönetmeni Amy Sherman Palledino’nun dizinin finaline yaklaşırken ayrıldığı söyleniyor ve doğal olarak dizinin finali onun istediği gibi olmamış. Bu yüzden 9 yıl sonra hayran talepleriyle de beraber Netflix x Palledino dizinin finalini tekrar çekiyor. 4 bölümden oluşan bu kısmı dört mevsim isimleriyle adlandırıyor ve şaşırtıcı bir finalle diziye noktayı koyuyorlar! Fakat belki de tamamen veda etmemişlerdir çünkü bütün kadronun tekrardan çekimlere sıcak baktığı söylemleri halk arasında dolanmakta…
CE QUE LE JOUR DOIT À LA NUIT
İkinci sıraya bu inanılmaz filmi ekliyorum çünkü çok uzun zamandır izlediğim filmler arasında en beğendiğim bu film oldu. Hikaye kronolojisinden tutun karakterlerle beraber büyümek, yaşamak ve tarihin vurucu olaylarından birisi olan Cezayir Bağımsızlık Savaşına tanık olmak filmin etkileyici taraflarından sadece birkaç tanesi. Elbette oyunculuklar, çekimler güzeldi fakat beni gerçekten en çok kendisine çeken hikayenin işleniş tarzı oldu. Muhtemelen kitaptan uyarlanan bir film olduğu için yoğun ve kurgulu bir senaryoya sahip. İmkansız bir aşkı, sıkı dostlukları ve dönemin Arap-Fransız gerilimini nokta atışı şekilde önümüze seriyor Alexandre Arcady… Filmin yaklaşık 2 saat 40 dakika olan süresi sizi filmden uzaklaştırmak yerine daha da çok içine çekerek kendinizi o topraklarda, o insanlarla buluvermenize sebep oluyor…
JOKER: FOLIE À DEUX
İlk filminin inanılmaz sükse yapmasından sonra ikinci filmi uzun bir süre merak konusu olan Joker, bence filmi izledikten sonra bu kadar uzun süre merak edilmesini anlamsız kılıyor. Şahsen beğenmedim çünkü ilk filmden sonra beklentim çok farklıydı. Senaryoya ve yönetmenin neyi neden yapmak istediğine baktığımızda, Joker’i derinlemesine analiz ettiğimizde ve olanların gösterildiğinden farklı olduğunu idrak ettiğimizde tabii ki işler farklılaşıyor ve “haa…” seslerini duyabiliyoruz. Fakat yine de ben film bittikten sonra kendimi “ne oldu şimdi yani? ne izledik?” düşünceleriyle baş başa buldum. Lady Gaga muhteşem bir tercih iken, kendini tamamıyla gösterebilmesi için hiç şans verilmemiş… Müzikal olması bazı insanları bu filmden uzaklaştıracaktır diye düşünüyorum çünkü müzikal sevenler ve sevmeyenler olarak ikiye ayrılmış durumdayız. Fakat müzikalin delilik kavramı ve Joker’in psikolojisini anlatmakta uygun bir yöntem olduğunu düşünen Todd Philips, bu seferki filmi karanlık bir tondan daha yoğun ve teatral bir tona çekiyor. Sanırım ben her zaman karanlık DC fikriyle daha çok özdeşliyorum… Benim için Joker bu sefer bir film değil, bir fikir denemesiydi.
THE ROSES
Eğlenceli, komik, bol british aksanlı, muhteşem bir oyuncu kadrosu olan ve “madly in love” tanımını iliklerinize kadar hissetmek istediğiniz bir film arıyorsanız, doğru yerdesiniz! Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg… Kısacası ne ararsan burada diyebileceğimiz türden, anlatırken bile keyiflendiğim tatlı mı tatlı bir filmden söz ediyorum… Aslına bakarsanız film, evli bir çifti konu alıyor ve onların hayatlarını işliyor. Eğer Marriage Story izlediyseniz, bu filmi onun çok daha çılgın bir hali gibi düşünebilirsiniz dersem yanlış olmayacaktır. Bir mimar (Cumberbatch) ve bir şefi (Colman) canlandıran sevgili oyuncularımızı aşk, kariyer ve aile hayatı dengelerini mahvederken izliyoruz. Bazı sahnelerde dehşete düşeceğinizi, bazı sahnelerde kendinizden birçok parça bulacağınızı ve bazı sahnelerde ise gülmekten gözlerinizden yaşlar geleceğini söyleyebilirim. Filmin sonunda kendinizi ya “bekarlık sultanlıktır” ya da “işte aşk bu” derken bulacaksınız, benden söylemesi!
CMXXIV
Her Cem Yılmaz’ın bir stand-up şovu yayınladığında itiraf edin ki her birimiz kahkahalarla izliyoruz… Ben modern dünya söylemlerini işin içine katmadan kendisini çok yetenekli ve başarılı bulduğumu rahatlıkla söyleyebilirim. Başka hiçbir meziyeti olmasa ve sadece çıkıp bu stand-up şovu yapsaydı bile, “bunlar ne kadar başarılı gözlemler ve analizler, bravo!” derdim. Birçok sahnesinde gözlerimden yaşlar gelerek güldüğüm, bazı anlarında durup “gerçekten, dünya ve insanlar bu hale geldi…” dediğim bir demeç yaşattı bana. Bu durumda teşekkürler Cem Yılmaz abi diyebilir miyiz?
SİMYACI
Listeyi bu kitapla sonlandırıyorum fakat Simyacı’nın kendisini zamansız görüyorum, başı ve sonu olmayan bir yol… Kitaba başlarken sıradan bir yol hikayesi okuyacağınızı düşünüyorsunuz fakat her bunu düşündüğünüzde durun ve aklınıza şunu getirin: hiçbir yol hikayesi sıradan değildir.
Simyacı aslında hepimiz ve bizler de O’yuz. Delilercesine hayatın sırrını aramakla uğraşırken ve gözümüzün önünde açık bir kitap gibi duran mucizelere bakmayı unuttuğumuz her an, bir demirin altına dönüşebileceğini hatırlatır bize Simyacı. Yolu bitirmekle uğraşmamızı değil, yolun kendisiyle ilgilenmeye başlamamız gerektiğini gösterir. Her şey yoldur ve her şey yolda olur. Eğer isterseniz bu kitap bir başucu kitabı değil, bir kılavuz niteliğinde yollarınıza ışık tutan bir rehber olabilir. Ve unutmayın, bu kitap karşınıza çıktıysa o sizi seçmiştir, siz de buna hazırsınız.
